می توانم اولین سایت سرگرمی آموزش کودک با هدف فرهنگسازی اجتماعی در ایران می توانم اولین سایت سرگرمی آموزش کودک با هدف فرهنگسازی اجتماعی در ایران

کودک و معلولیت

“زهرا با دستهای ظریف و کوچکش به سختی چرخ¬های صندلی چرخدارش را می چرخاند تا به جمع دوستانش در جشن روز جهانی کودک بپیوندد و علی با کمک عصایش پله های سن را بالا می رفت تا شعر زیبایی برای بزرگذاشت مقام کودک دکلمه کند. مربیان مهربان نیز با دیدن شوق و اشتیاق بچه ها لبخندی از روی رضایت بر چهره شان می نشیند. همگی با هم این روز جهانی و بزرگ را جشن می گیرند و برای موفقیت همه کودکان چه معلول و چه غیرمعلول از صمیم قلب دعا می کنند.”
این متن کوتاه می تواند تصویر ذهنی زیبایی باشد از بزرگداشت روز جهانی کودک. روزی که متعلق به همه کودکان جهان است و ای کاش در این میان هیچگاه کودکان دارای معلولیت نادیده گرفته نشوند.

وقتی کودکی در خانواده متولد می شود شور و نشاط خاصی به خانه می آید و تا مدتها همه اعضای خانواده از تولد نورسیده احساس رضایت و خشنودی خواهند داشت. حال تصور کنیم کودک متولد شده بنا به دلایل خاص طبیعی، غیرطبیعی یا ژنتیکی دارای معلولیت و ناتوانی های جسمی، حرکتی و یا ذهنی باشد. لذا به طور حتم خانواده با فشارهای روانی حاصل از تولد یک کودک معلول مواجه خواهد بود.

به همان میزان که تامین نیازهای مادی و معنوی کودک غیرمعلول از طرف خانواده لازم و ضروری می باشد ؛ رشد و نمو کودک معلول نیز توجه و رسیدگی ویژه ای از سوی خانواده و جامعه را می طلبد.

داشتن پدر و مادری که برای شناخت معلولیت فرزندشان در تلاش هستند و جهت کنارآمدن با عوارض ناشی از معلولیت کودکشان از هیچ کوششی کوتاهی نمی کنند ؛ با ارزشترین نقطه حیاتی در زندگی کودک یا همان فرد دارای معلولیت است.

خانواده به عنوان مهمترین حامی کودک معلول باید از لحاظ مالی و معنوی فرزندش را پشتیبانی کند تا او را آماده ی وارد شدن به اجتماعی نماید که هنوز هم شناخت کافی در مورد وضعیت ظاهری و معلولیتش ندارد. جامعه ای که به مرور زمان در حال آشنایی با مقوله معلولیت است اما هنوز هم با دیدن فرد یا کودک معلول با آه کشیدن و گاها نگاهی از روی ترحم و دلسوزی، گامهای فرهنگسازی در این حوزه را بدرقه می کند.

در این میان علاوه بر پدر، مادر و خانواده ؛ گروههای دیگری از جمله مربیان، معلمان، موسسات حمایتی و اجتماعی مرتبط با امور معلولین نقش بسزایی در شناساندن کودک معلول، استعداها و نیازهایش به جامعه دارند.

مربیان، معلمان با آماده ساختن کودک معلول برای ورود به دنیای بیرون از خانه، ارائه آموزشهای لازم به خانواده ها همچنین بالابردن حس اعتماد به نفس کودک، می توانند نهال خودباوری را در روحیه و اراده ی این قشر عظیم از اجتماع به ثمر رسانند.

دولت، جامعه، سازمان های دولتی، غیردولتی و تمامی ارگانهای مرتبط نیز موظف هستند تا حد توان، افراد و کودکان دارای معلولیت را تحت حمایت مادی و معنوی قرار دهند و در جهت رفع مشکلات و معضلات شهری تلاش نمایند تا با ساخت فضاهای مناسب سازی شده، رفت و آمد معلولین در سطح جامعه سهل و آسان شود.

ساخت فضای بازی و پارکهای مناسب سازی شده از جمله مهمترین عواملی است که در بالابردن حس استقلال کودکان توان یاب نقش موثری دارد. همچنین قرار گرفتن کودک معلول در جمع همسالان و دوستان، بازیهای دسته جمعی و رفتن به اردوهای تفریحی با همنوعان و همسالان معلول و غیرمعلول، روزنه ی بسیار روشنی است که افکار و عقاید فردی کودک را تقویت می کند و حس انزواطلبی و گوشه نشینی را کمرنگ کرده و در نهایت از بین می برد.

طبق نظریه و تحقیقات روانشناسان و جامعه شناسان، حضور فرد یا کودک معلول جسمی و حرکتی در جمع افراد غیرمعلول و بالتبع آن تحصیل معلولان در مدارس عادی، سبب افزایش اعتماد به نفس و ساخته شدن روحیه تکامل فردی می شود.
لذا طبق این نظریه که اکثر جوامع در صدد اجرای نیز برآمده اند، همبازی شدن و همکلاسی شدن کودک معلول با کودکان غیرمعلول در محیط های آموزشی و تفریحی، نتایج بسیار سودمندی در مسیر تحقق اهداف داشته است و با ارائه این روشها، جوامع بیشتر شاهد موفقیت و پیشرفت افراد دارای معلولیت بوده است.

ولیکن تحصیل و آموزش کودکان معلول ذهنی به دلیل دارا بودن شرائط خاص و استثنائی، این عزیزان را با توان یابان دیگر کمی متفاوت و متمایز می سازد بدین ترتیب این قشر نیازمند رسیدگی و سرویس دهی های ویژه ای می باشند.

از جمله بارزترین عمل در جهت تقویت توانایی های معلولین؛ دادن مسئولیت به کودک معلول و مشارکت دادن او در کارهای گروهی می باشد. استفاده از فرد توان یاب در امور مختلف تصمیم گیری و دادن مسئولیت های در حد توان ایشان امری است که استعدادها و توانمندی های نهفته در ذات فردی را شکوفا می سازد و باعث می شود کودک معلول خود را در زمره غیرمعلولین ببیند و درصدد توانمندسازی هرچه بیشتر جسم و روح خویش برآید.

ورزش، تحرک، استفاده از هوش و ذکاوت معلول، پرداختن به خواسته ها و کشف امیال و آرزوهای این قشر، پلهای ارتباطی درخشانی هستند که جامعه غیرمعلولین را به جامعه معلولین نزدیک می کنند و باعث همدردی و همدلی بیشتر در فضایی خارج از دلسوزی و ترحم می شوند.

کودک معلول و توان یاب انتظار دارد با او نیز مانند کودک غیرمعلول رفتار شود و استفاده از واژه ها و جملاتی نظیر: “تو نمی توانی، برایت سخت است، این کار دشوار است، صبر کن کمکت کنم و…” تا حد امکان جای خود را به “تو می توانی، تو استعدادش را داری، این کار سخت است ولی غیرممکن نیست پس انجام بده، اراده ی تو بالاتر و قوی تر از این حرفهاست و به هزاران هزار واژه و جمله ای دهد که درخور اراده ی محکم و استوار این عزیزان باشد.”

پس امید است با تلاش خانواده ها، همکاری مربیان و معلمان، همکاری تمامی ارگانها و سازمانهای مرتبط با امور معلولان، همدلی و طرحهای کارآمد دولت جهت رفع نیازهای افراد توان یاب و رسیدگی به امور کودکان معلول، راهکارهایی ارائه دهیم برای رفاه زندگی این اقشار و پلی بسازیم جهت آسایش معلولان آینده که البته امید است درصد معلولیت روزبه روز در ایران و جهان کاهش یابد. بیائد روز جهانی کودک را ارج نهیم و برای موفقیت و سربلندی تمامی کودکان اعم از معلول و غیرمعلول دعا کنیم. یا حق

فرزانه حبوطی
منبع: مجله “پیک توانا”